เจ็บเน๊อะ   ปวดด้วย  วันเกิดแท้ๆ  กลับต้องได้ร้องไห้

ที่จริงเป็นคนอื่น เค้าคงไม่ร้องหรอก

แต่ทำไงได้หละ ไอ้เรามันบ่อน้ำตาตื้น

เจออะไรกระทบนิดหน่อย ก็กลั้นไม่อยู่แล้ว

คงจะมีแต่พี่ชายสุดที่รักคนเดียวเท่านั้นหละที่เข้าใจเรา

ปีนี้นะ เค้กก็ไม่ได้เป่า 

คำอายพรจาก เพื่อนๆ  พี่ๆ น้องๆ  ลุง ป้า น้า อา ก็ไม่มีเลย

ทุกๆปี  มาอย่างล้นหลาม

แต่ปีนี้นับจำนวนได้เลยอะ

คนแรก ก็..แม่สุดที่รัก...

คนที่2 พีภู มาเซอร์ไพรท์ ถึงสุรินทร์เลย แล้วก็เอาของจาก นานา มาให้ด้วย

คนที่ 3 แม่มน (ป้า)

คนที่ 4 น้องปุ๋ย (น้องสาวสุดที่รัก)

คนที่ 5 น้ำ เพื่อน ที่ไม่ได้เจอกัน เกือบจา3ปีแล้ว

แล้วก็คนที่ไม่รู้จักเลย อีก 2-3 คนนี่แหละ

ส่วนคนที่รู้จักไม่รู้ไปไหน

แม้แต่คนที่เราแอบรักแอบปลื้ม และคิดว่าเค้าจาต้องรู้

เค้าก็กลับไม่รู้อะ สรุปว่า มันไม่มีความหมายเลย

สำหรับระยะเวลาที่รอคอยมา

ปีนี้คงจะเป็นปีสุดท้าย ที่จาได้พิสูจน์เพื่อนแท้

แต่กลับกลายเป็นว่า ไม่มีเลย

น่าสมเพชจังเน๊อะ