ฉัตรสุดา 的个人资料Space ของ เมธินันญา照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
6月13日 ม.6 แล้ว ค๊าเห่อๆ มิได้มาลงข่าวสารนานละ ก็จาเอาเรื่องไรดีอะ มีหลายเรื่องเลยอะ เอาเรื่องกีฬาสีที่สุดแสนจาวุ่นวายก่อนแล้วกันนะ ก็ที่วุ่นวายเพราะ ทีมงานผู้จัด มี 2 พรรค ซึ่งตกลงปรงใจ กันมิได้ 55+ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ คิดว่าปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้ว ม.6 แล้ว แล้วก็เป็นปีที่จาได้ ร่วมกิจกรรม ที่แสนสนุก น่าประทับใจ กับเพื่อนๆ ที่ ค่อนข้างจารู้ใจกัน มาตั้งแต่ ม.1 บางคน ตั้งแต่อนุบาล ตั้งแต่ประถมด้วยซ้ำ ก็เลย มีความคิดเห็นว่า ไหนๆก็ สุดท้ายท้ายสุดแล้ว ขอสวย ขอเกิดทีเถอะ คือเข้าใจ ว่า ตัวเองไม่สวย ถึงอยากสวยไง อีกอย่าง ปีนี้อยู่สีชมพู หลังจากที่ ผ่านๆ มา อยู่สีแสด,เขียว,เหลือง อะไรก็ไม่รู้อะ ไม่ชอบเลย ปีนี้สีสวย ชุดก็มีแต่สวยๆเลย ก็เลยอยากจะได้ คือว่า มันเป็นผลบุญมาจากงานวันสุนทรภู่ เพราะลงทุนตัดชุดให้น้องๆเค้าแสดง เลือกใช้ชุดสีชมพูด้วย แล้วก็ออกแบบซะหรูเลย ก็กะจาใส่เองด้วยหละ แต่อีกพรรคเค้าอยากจาประหยัด จาเอาชุดลิเก เราก็เลยถึงกับเอ๋อเลย เพราะอุตส่าห์ไปเสนอเค้า ลงทุนไปก็ตั้งหลายพัน หวังเพื่องานนี้ แต่กลับไม่ได้โชว์ เสียดายเน๊อะ แต่ก็มิเป็นไรหรอก ยังไงๆ ชุดมันก็ยังอยู่กับเรา จาใส่ตอนไหนก็ได้ ดีเหมือนกัน จาได้ไม่เปลือง เสียดายเหมือนกัน ถ้าต้องเอาชุดสวยๆ ให้คนที่เราไม่คุ้น ไม่รู้จัก เอาไปใส่ โดยที่เราไม่ได้อะไรเลย ก็เถอะนะ จบเถอะ ไม่ต้องไปคิดมาก เรียนไป ที่จริงนะ เราเองแต่งสวยมาก็ เป็นร้อยๆงานละ ไม่จำเป็นต้องเอาก็ได้ แต่ว่าครั้งนี้ มันจะได้ร่วมงานกับเพื่อนๆ ในห้อง เลยเสียดายนิสๆ เรื่องที่ 2 ไหว้ครู ก็จัดพานเอง ออกแบบโดยคุณมะตูม เพื่อนๆในห้องทุกๆคน ต่างก็ร่วมมือร่วมใจกัน พานออกมาสวย ถึงจาไม่หรูมาก แต่ก็ ดูดี รู้สึกว่าภูมิใจ กับฝีมือตัวเอง ดีกว่าไปจ้างเค้า ทำ อีกอย่าง อันนี้สำคัญ คือ มานถือโอกาส ที่จะขอชั่วโมงเรียนด้วย ดูสิ แผน ๆ ๆ ๆ ก็ไหว้ครูปีสุดท้าย ของระดับมัธยม ก็จบลงไปแล้ว ซึ่งก็ เป็นปีที่ เราเอง คิดว่า ดูจะซึ้งเป็นพิเศษ ยิ่งตอนไปไหว้คุณแม่รัตนา น้ำตาแอบไหลเลยอะ มันตื้นตันยังไงไม่รู้ บวกกับ ความคิดที่นึกย้อนกลับไป ว่า เราเรียนโรงเรียนนี้ มา 6 ปีแล้ว นะ อีกไม่ถึงปี เราก็จาจบออกไปเรียน ในระดับมหาวิทยาลัยแล้ว ซึ้ง จะเรียนที่ไหน เพื่อนใหม่ ครูใหม่ ไม่ใช่สิ อาจารย์ใหม่สินะ จะเป็นยังไง จะมีใครให้คำปรึกษาเราได้ดีมั๊ย จะมีใครเข้าใจเราเหมือนกับเพื่อนที่เรียนอยู่ที่ มัธยมมั๊ย คงจะต้องเริ่มต้นจากศูนย์ แล้วนับ 1 ใหม่สินะ เริ่มจาก มีเพื่อนใหม่ อาจารย์ใหม่ ที่อยู่ใหม่ สถานที่เรียนใหม่ เอ้อ อะไรต่อมิอะไรใหม่ๆ ที่เรายังไม่รู้จาปรับตัวได้มั๊ย เพราะไม่เคยไปไกลบ้านเลย ขนาดตอนที่ไปเข้าค่ายโอลิมปิก 15 วัน มีเพื่อนสนิท คือป้าฝัน และพี่เกมไปด้วย ก็ไม่ได้เรียนด้วยกันหรอกนะ เพราะสอบได้คนละสาขาวิชากัน เราฟิสิกส์ ส่วนป้าฝัน กับพี่เกม ได้ คอม ซึ่ง เรียนคนละที่ เรียนเสร็จ เจอกันอีกทีก็ 2 ทุ่มกว่า ถึงแม้เพื่อนร่วมห้องเราอีกสองคน เค้าจานีสัยดี มีอัธยาศัยดีก็เถอะ แต่ก็ไม่วายจาเหงาอยู่ดี ร้องไห้อยากกลับบ้าน ตั้งแต่ 2 วันแรก แล้ว คิดดูสิ นี่แค่ 15 วัน แล้วถ้าอีก 4 ปี หรือ 6 ปีหละ จาอยู่ได้มั๊ย อยู่ใน ที่ที่ต้องมีการเรียนแข่งกัน เจอกันโดยที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ถ้ามีเพื่อนไปด้วย สักคน ก็คงดี คิดแล้วเศร้านะ แต่ถ้าจะให้เรียน ที่ บ้าน ที่ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ก็คงไม่ไหว เป็นถึงเด็กค่ายโอลิมปิก ห้องที่เรียน ก็ไม่ใช่ว่า จาแย่ การเรียนก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดี ถ้าไม่ได้ทำกิจกรรมมาก ไม่ได้ขาดเรียน เพื่อไปทำกิจกรรม ครั้งละ 2- 3อาทิตย์ เกรดคงดีกว่านี้ แน่ๆเลย นึกแล้ว ก็เสียดายเวลาที่ผ่านมานะ อย่ากลับไปเรียน ม.4 ใหม่ ไปเริ่มต้นเรียนใหม่ โดยที่ไม่ทำกิจกรรมจัง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก นะ ตอนนี้ ก็ต้องยอมรับชะตากรรม ที่ ตัวเองมีอยู่ โดยไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว เอ่อ ไปแล้ว ขืนพิมพ์ ต่อไป มีหวังเศร้าไปกว่า เดิมแน่ๆ เท่านี้ก็จะร้องไห้แล้วยิ่งแต่ขี้แยอยู่ |
|
|
