มาแล้ว ไม่ได้มาอัพซะนาน

ตอนนี้ก็อยู่ ม.6แล้ว ปีสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยมแล้วสินะ

มีหลายๆคนบอกว่า ชีวิต ม. ปลายเป็นอะไรที่สนุกที่สุด 

แล้วก็เครียดที่สุดเช่นกัน ก็จริงอย่างที่เค้าว่านะ

สำหรับตัวเราเอง ก็มีทั้งความสนุก แล้วก็ความเครียด

อย่างที่หลายๆคนบอกไว้นั่นแหละ

   ลองมาดูกันนะว่า สนุก  แล้วก็ เครียด อะไร ยังไงบ้าง

     เอาเรื่องสนุกก่อนดีกว่าก็มี.....

       -ตอนนี้เป็นรุ่นพี่แก่ที่สุดในโรงเรียน แต่ก็ยังอายุน้อยที่สุดในห้องน๊ะ

       -ได้เป็นพี่ประธานกีฬาสี จัดกิจกรรมกีฬาสีให้น้องๆได้ร่วมสนุก แต่ไม่

ประทับเลยอะ เพราะไม่ได้ร่วมเดินขบวน เซ็ง

       -เป็นพี่แกนนำมารยาท ซึ่งน้องๆในโรงเรียนถ้าเห็นพี่ต้องรีบยกมือไหว้ เพราะไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะหักคะแนน ไม่หรอกน่าน้อง คือว่า พี่เองก็ถึงกับอึ้งในบางครั้งที่น้องยกมือไหว้ ประมาณว่า ตั้งตัวยังไม่ทัน กับโครงการที่ตัวเองคิดขึ้นเอง 55+ บ๊อง จริงๆเรยเรา จริงๆก็ น้องแค่ทักพี่ พี่ก็ดีใจแล้ว ค่ะ

       -ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมต่างๆมากขึ้น เพราะ อ. ท่านต้องการนักเรียนที่มีประสบการณ์สูงเพื่อที่จะได้ทำกิจกรรมต่างๆได้อย่างดี  (คือจาบอกว่า ครูท่านเห็นว่าม.6เป็นรุ่นพี่ที่สุดในโรงเรียน(วงเล็บซ้ำ แก่ อะค่ะ)ก็เลยใช่ซะ55+

       -อืม..ก็ ตอนนี้ก็ได้เป็นพี่ที่ปรึกษาให้กับน้องๆหลายๆคน  คือช่วงนี้จะมาน้องๆ มาถาม มาทักอยู่เรื่อย ใน hi5ก็ มีน้องๆ add มาเพียบเรย 55+ก็เรื่องที่น้องเค้าถามส่วนใหญ่ ก็ ประมาณว่า

              -ทำไมพี่ฉัตรเรียบร้อยจังคะ

              -พี่ฉัตรมีพี่น้องกี่คนคะ (ทำไมจ๊ะคิดจะจีบหรอ)

และอีกหลายๆคำถามที่น้องๆ (จาถามทำไมคะเนี่ย)

       -ได้รับคำชมจากคุณครูหลายๆท่าน ว่าเรียบร้อย อันนี้ต้องยกผลประโยชน์ให้ พ่อกับแม่เลยจ้า แล้วก็ที่ขาดไม่ได้เลย

คุณครูสุกัญญา  สุจินพรัหม  ขออนุญาตเอาชื่อคุณครูมาพิมพ์นะคะ เพราะว่าคุณครูเป็นครูที่ ดีมากๆ เป็นคนที่เจ้าระเบียบ มีวินัยในการทำงานต่างๆ ท่านเป็นครูสอนวิชานาฏศิลป์ ลูกศิษย์ที่อยู่ในสังกัดของคุณครูมีลักษณะดังนี้

              -เรียบร้อย

              -ดูมีสง่าราศี

                -รำสวย ถึงแม้จะมือไม่อ่อนแต่ลีลา แววตา ในการแสดงแต่ละ

ครั้ง ผลงานออกมาได้ดีเยี่ยม

              -เรียนกับคุณครู เป็นลูกศิษย์ท่าน เหมือนเป็นนักเรียนโรงเรียน

นาฏศิลป์ เพราะอย่างที่บอก ว่า มืออาชีพ

       -เป็นศิษย์ที่มีครู ต่างจากนางรำในสำนักอื่นๆ ในโรงเรียน ที่สัก

แต่ว่ารำ ไม่มีคุณครูในการฝึกซ้อม มีแต่คุณครูผู้สนับสนุน

       -การแสดงในแต่ละครั้ง ต้องมีระเบียบมีแบบแผน ไม่ใช่ว่ารู้ท่า

รำ แต่ไม่รู้จังหวะ ไม่รู้หลักการที่ถูกต้อง แล้วออกงานแบบสุกเอาเผา

กิน ลักษณะนี้ไม่มีแน่นอน

       -หลังจบการแสดงทุกครั้ง ทุกคนต่างชมและพูดเป็นเสียง

เดียวกันว่า รำได้สวยมาก เหมือนจบจากโรงเรียนนาฏศิลป์เลย

       -ทุกคนที่ได้ชมการแสดง ต่างไม่อยากให้การแสดงจบลง และ

ต่างเคลิบเคลิ้มกับการแสดง

       -และอีกหลายๆอย่าง ที่ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี

เอาเป็นว่าที่หนูได้รับคำชม ได้บุคลิกภาพที่ดีทุกวันนี้ เพราะคุณครูนะคะ

  เห่อๆ ไม่รู้จาบรรยายยังไงหมดเพราะความสนุก ความน่าตื่นเต้น มันเย๊อะแยะมากมายเหลือที่จะพรรณนา