ไม่รู้สิโดนครูจับรำตั้งแต่  ป. 3 เพลงลาวดวงดอกไม้  เพลงแรกในชีวิตแล้วก็ไม่รู้เป็นอะไร  จากนั้นมาชอบที่จะแต่งหน้า  แต่งตัว  แต่ไม่แรงมาก  เพราะตอนเด็กยังเป็นลูกเป็ดขี้เหร่  ไม่กล้าแสดงออก  อายมากมาก ประกอบกับครูเขาเลือกแต่คนสวย ๆ  ด้วยแหละ เด้อ 

                มาเริ่มสนใจอีกทีก็ตอนอยู่  ป. 6  เพราะถือว่าเป็นพี่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียน  ไม่ใช่สิ  ป. 5  ก็เริ่มแล้วแต่

นิสสๆๆ     เริ่มที่จะกล้าคิดกล้าทำมากขึ้น  แล้วตอนนั้นกำลังเป็นคนดังของโรงเรียนประกวดอ่านทำนองเสนาะก็ได้ที่ 1  แกะสลักก็ได้ที่ 1  ขอย้อนกลับไปก่อนนะว่าทำไมถึงทำเป็น  ก็ตอน  ป. 4  หรือ  ป.3 ไม่รู้ไม่แน่ใจ คุณครูท่านมาหาที่ห้องแล้วถามเพื่อน ๆ  ในห้องว่า  ใครที่มีฝีมือดีพอที่จะทำงานประดิษฐ์ได้บ้าง  เพื่อนก็บอกว่า  ฉัตรสุดา  ค่ะ  แล้วท่านก็ให้ชวนเพื่อนไปอีก  2 คน  ตอนนั้นยังโกรธกับ จ๊ะจ๋า ( เพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันจากอนุบาลถึง  ป .4  )  อยู่มั้ง  ก็เลยชวน ฝ้าย ( ปัจจุบันคือฝ้าย... ) กับ น้อย  ก็ทำกระถางจากแปรงสีฟัน  ในระหว่างที่เราซ้อมประดิษฐ์  ก็เห็นพี่คนหนึ่งนั่งแกะสลักอยู่   สวยมากมาก  มากจนรู้สึกชอบตั้งแต่นั้นมา  จำได้ว่าพี่เขา ชื่อ  พี่จรรยา  นามสกุลอะไรก็ไม่รู้  พี่เผิ่นก็เอามีดมาให้ลองทำดูปรากฏว่า  ขี้เหร่  ฉิบหายเลย  นึกย้อนหลังแล้ว  โคตะระ สมเพชตัวเองมาก  แต่ก็ไม่ละความพยายามนะกลับมาบ้าน  จำได้ว่ามีมีดแกะสลักอยู่ดวงหนึ่ง ไปเลยค่ะ  ไปเก็บมะละกอหลังบ้านมา  สูงแค่ไหนก็ปีน 

 วันแรก 1 ลูก  เอามาหัดเกลาเป็นหลังเต่าก่อน  ก็โคตะระเละเลย 

วันที่สองเอาใหม่  หมดไป 2 ลูก  พ่อไม่ว่า 

 วันที่สามเก็บอีก  2 ลูกพ่อเริ่มบ่น  ไม่สน 

 วันที่สี่เก็บอีก  หมดต้นเลยครับ  พ่อไม่รู้

วันที่ห้า  เริ่มไปขโมยของชาวบ้านเขา 

วันที่ 6 พ่อเห็นมะละกอหลังบ้านโวยวายใหญ่  ไม่ใช่แค่พ่อนะแม่ก็เอากับเขาด้วย  ก็เลยหยุดไปสักพัก 55

ไปโรงเรียนไปเห็นพี่เขาร้อยมาลัยก็ลองอีกแหละ  แต่พอร้อยได้  ไม้ขี้เหรี่นัก   พอครูเห็น  โดนด่าค่ะ  เพราะงานตัวเองไม่สนใจไปดูพี่ ๆเฉย เลย 

                วันที่รอคอยมาถึง  วันประกวดจริงๆ  ซ้อมกันไว้ สามคน  แต่พอประกวดจริงให้ลงชื่อรายงานตัวแค่ สองคน  น่าเจ็บใจนะ  เวลาครูไปตามมาประกวด  เราเป็นคนเลือกเค้า  เป็นคนให้โอกาสกับเค้า  แต่เค้าไม่สนใจเราเลยรีบชิงลงชื่อก่อนเรา  ความรู้สึกตอนนั้น  กลั้นไม่ได้ค่ะ   ก็ร้องสิ  ร้องจะเป็นจะตายให้ได้เลย  ตอนนั้นโกรธนะ   โกรธมากมาก  ถึงมากที่สุดด้วย  แม่ก็ปลอบแล้วปลอบอีก  น้ำตามันก็ไม่ยอมหยุดไหล  เสียใจก็เสียใจ  เสียดายก็เสียดาย  พอเขาประกาศผลปรากฏว่า  ได้ที่ 3 หรือชมเชยนี่แหละ  พยายามจะลืมนะ  แต่พอเขาประกาศยกย่องชื่อคนที่ไปประกวดทีไรน้ำตามันไหลทุกทีเลย  จากนั้นมาก็เริมที่จะพยายามเก่งในทุก ๆ เรื่อง (อยากเด่นว่างั้นเถอะ) แหม ก็มีบ้าง  โตแล้วนี่   คว้าได้ก็รีบคว้า  คว้าไม่ได้  ก็ปล่อย   อย่างเรื่องการเรียนไม่เคยคว้าได้สักทีมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ตกมากมาก  อายสุดสุด  เพื่อนในห้องมี  45  คน  สอบได้ที่  37  ไม่เคยได้ที่เยอะขนาดนี้มาก่อนเลยนะ  อย่างมากสุด  ก็ที่ 15  เป็นเพราะว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้เรียนไปซ้อมงานประดิษฐ์  พอเทอม  2 ก็มีกิจกรรมเหมือนกัน  แต่สอบได้ที่  13  เพื่อนอึ้งทั้งห้อง 

เรยแหละเด้อ

ย้อนอะไรวะตั้งยืดยาว(บ่นอยู่ได้)

                ก็กลับไปที่เดิม  นอกจากแกะสลักแล้วก็มีประกวดสวดมนต์หมู่ทำนองสรภัญญะ  ก็ไม่ได้เสียงดีหรอกแต่เกาะ น้องแน็ต( อภิสราภร  )กิน

แล้วก็  ขึ้นประกวด แฟนซี  วันสุนทรภู่  โอ้ย  เยอะแยะ  ถ้าเอ่ยถึง  พี่ฉัตรสุดา  นามสกุล  เสน่หา ไม่มีใครไม่รู้จัก  แต่ว่า  พอเรียก  นุ้ย ไม่มีใครรู้จักสักคน 

                วันกีฬาสี  ได้อยู่สีแดง  คุณครูก็เลือกให้เป็น รัมเมเยอร์  ซ้อมเดินจนได้แล้วนะวัดตัวแล้วด้วย  แต่พอแม่รู้แบบชุดแค่นั้นแหละค่ะ  แทบเป็นลมเลย  กางเกงขาสั้นจากเอวลงมาไม่ถึงคืบ  เสื้อผ่าไหล  ประกอบกับค่าชุดแพงมาก  เลยสั่งให้เราไปยกเลิก  ถามว่าเสียดายไหม  สุด ๆ กว่าจะดังได้  กว่าครูจะขุดหาเราจอ  รอมานานมาก  ครั้งแรกในชีวิตด้วย    แต่ก็ยังไม่จบแค่นั้นครูหาน้องมาแทนได้  แล้วให้เราไปถือป้ายสีแทน   ตอนซ้อมรอบแรกถือป้ายสี  สีแดงอยู่ขบวนแรก  มองดูคนถือป้ายโรงเรียน  อ้าว  ทำไมเป็นปิแอร์หละ  อ้วนก็อ้วน โทษนะไม่สวยด้วย  ซ้อมเดินรอบโรงเรียนอยู่ 3 รอบ 

พอเขาให้หยุดพัก  ไปเลยค่ะเดินเข้าไปถามเลย  ว่าทำไมแอร์ได้ถือป้ายโรงเรียน 

แอร์บอก  อ. ให้ถือ แทนไปก่อนยังหาคนไม่ได้  ครูเดินมา  ไอ้นุ้ยไปถือป้ายโรงเรียนไป   เท่านั่นแหละหัวใจพองโตเลย  

พอถึงวันจริงก็เลือกใส่ชุดสีน้ำเงิน  แต่งหน้าไม่สวยเลย  แทบอยากร้องไห้  เดินรอบเมือง  แต่ขี่เหร่สุด ๆ อายมากๆ 

ตั้งแต่นั้นมา  ก็เลยพิถีพิถันมากกับชุดแล้วก็หน้าด้วย

            แล้ววันที่  19  พฤศจิกายน  2544  ที่บ้านยายมีการจัดประกวดนางนพมาศเป็นปีแรก  แล้วไม่รู้ตื่นเต้นหรือเหตุไฉน  เป็น ป.จ.ด วันแรกครั้งแรกในชีวิตเลย  ก็ได้รองนางนพมาศ คือ ที่ 2  คงชนะเพราะว่าตอบคำถามได้ถูกใจกรรมการมั้ง

แล้วก็ถูกใจพวก ชีกอ หน้าเวทีด้วยแหละ  ก็เล่นถามว่าผู้ชายหล่อ  กับผู้ชายเท่ห์ คุณชอบผู้ชายแบบไหน

  ก็ไม่รู้สึกตัวหรอกว่าตอบอะไรไป  รู้แต่ว่าพอตอบเสร็จทั้ง  กรรมการ  ทั้งผู้ชม  ทั้งหน้าม้าของตัวเอง แฮ่ๆๆ

 ต่างก็พากันกรี๊ดสนั่น  ปรบมือกันใหญ่  เลย  ประกอบกับช่วงที่ประกวด  แม่จะลองขอบารมีลงประทับดู  ก็ได้จริงจริงนะ  สังเกตได้จากรูปที่ถ่ายออกมา  แม่ใส่ชุดเป็นคุณนายเชียวแหละ  แต่ขอโทษค่ะ  She  โทรม มากมาก  จากคนผิวขาว  หน้าก็เขียวคล้ำ  ท่าทางเหมือนคนหมดแรง  ผิดกับในสถานการณ์จริง  วันนั้นทุกคนเห็นแม่ดูดี  จนยายแซวว่าให้ไปลงชื่อแม่ขึ้นประกวดอีกคนแม่ลูกจาได้แข่งกันไง อิอิ 

ตรงกันข้าม  เรากลับดูผ่อง  สง่า  ไม่ได้ชมตัวเองนะ  แต่มันเป็นอย่านั้นจริงจริง  สงสัยของขึ้น55+

พอแว้ไว้วันหลังมาระบายต่อดีฟ่า