ฉัตรสุดา's profileSpace ของ เมธินันญาPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Space ของ เมธินันญาเมธินันญา รัตนสิรินทร์... |
||||||||||
|
August 22 ไม่มีอะไรจะทำมาแล้ว ไม่ได้มาอัพซะนาน ตอนนี้ก็อยู่ ม.6แล้ว ปีสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยมแล้วสินะ
มีหลายๆคนบอกว่า ชีวิต ม. ปลายเป็นอะไรที่สนุกที่สุด แล้วก็เครียดที่สุดเช่นกัน ก็จริงอย่างที่เค้าว่านะ สำหรับตัวเราเอง ก็มีทั้งความสนุก แล้วก็ความเครียด อย่างที่หลายๆคนบอกไว้นั่นแหละ ลองมาดูกันนะว่า สนุก แล้วก็ เครียด อะไร ยังไงบ้าง เอาเรื่องสนุกก่อนดีกว่าก็มี..... -ตอนนี้เป็นรุ่นพี่แก่ที่สุดในโรงเรียน แต่ก็ยังอายุน้อยที่สุดในห้องน๊ะ -ได้เป็นพี่ประธานกีฬาสี จัดกิจกรรมกีฬาสีให้น้องๆได้ร่วมสนุก แต่ไม่ ประทับเลยอะ เพราะไม่ได้ร่วมเดินขบวน เซ็ง -เป็นพี่แกนนำมารยาท ซึ่งน้องๆในโรงเรียนถ้าเห็นพี่ต้องรีบยกมือไหว้ เพราะไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะหักคะแนน ไม่หรอกน่าน้อง คือว่า พี่เองก็ถึงกับอึ้งในบางครั้งที่น้องยกมือไหว้ ประมาณว่า ตั้งตัวยังไม่ทัน กับโครงการที่ตัวเองคิดขึ้นเอง 55+ บ๊อง จริงๆเรยเรา จริงๆก็ น้องแค่ทักพี่ พี่ก็ดีใจแล้ว ค่ะ -ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมต่างๆมากขึ้น เพราะ อ. ท่านต้องการนักเรียนที่มีประสบการณ์สูงเพื่อที่จะได้ทำกิจกรรมต่างๆได้อย่างดี (คือจาบอกว่า ครูท่านเห็นว่าม.6เป็นรุ่นพี่ที่สุดในโรงเรียน(วงเล็บซ้ำ แก่ อะค่ะ)ก็เลยใช่ซะ55+ -อืม..ก็ ตอนนี้ก็ได้เป็นพี่ที่ปรึกษาให้กับน้องๆหลายๆคน คือช่วงนี้จะมาน้องๆ มาถาม มาทักอยู่เรื่อย ใน hi5ก็ มีน้องๆ add มาเพียบเรย 55+ก็เรื่องที่น้องเค้าถามส่วนใหญ่ ก็ ประมาณว่า -ทำไมพี่ฉัตรเรียบร้อยจังคะ -พี่ฉัตรมีพี่น้องกี่คนคะ (ทำไมจ๊ะคิดจะจีบหรอ) และอีกหลายๆคำถามที่น้องๆ (จาถามทำไมคะเนี่ย) -ได้รับคำชมจากคุณครูหลายๆท่าน ว่าเรียบร้อย อันนี้ต้องยกผลประโยชน์ให้ พ่อกับแม่เลยจ้า แล้วก็ที่ขาดไม่ได้เลย คุณครูสุกัญญา สุจินพรัหม ขออนุญาตเอาชื่อคุณครูมาพิมพ์นะคะ เพราะว่าคุณครูเป็นครูที่ ดีมากๆ เป็นคนที่เจ้าระเบียบ มีวินัยในการทำงานต่างๆ ท่านเป็นครูสอนวิชานาฏศิลป์ ลูกศิษย์ที่อยู่ในสังกัดของคุณครูมีลักษณะดังนี้ -เรียบร้อย -ดูมีสง่าราศี -รำสวย ถึงแม้จะมือไม่อ่อนแต่ลีลา แววตา ในการแสดงแต่ละ ครั้ง ผลงานออกมาได้ดีเยี่ยม -เรียนกับคุณครู เป็นลูกศิษย์ท่าน เหมือนเป็นนักเรียนโรงเรียน นาฏศิลป์ เพราะอย่างที่บอก ว่า มืออาชีพ -เป็นศิษย์ที่มีครู ต่างจากนางรำในสำนักอื่นๆ ในโรงเรียน ที่สัก แต่ว่ารำ ไม่มีคุณครูในการฝึกซ้อม มีแต่คุณครูผู้สนับสนุน -การแสดงในแต่ละครั้ง ต้องมีระเบียบมีแบบแผน ไม่ใช่ว่ารู้ท่า รำ แต่ไม่รู้จังหวะ ไม่รู้หลักการที่ถูกต้อง แล้วออกงานแบบสุกเอาเผา กิน ลักษณะนี้ไม่มีแน่นอน -หลังจบการแสดงทุกครั้ง ทุกคนต่างชมและพูดเป็นเสียง เดียวกันว่า รำได้สวยมาก เหมือนจบจากโรงเรียนนาฏศิลป์เลย -ทุกคนที่ได้ชมการแสดง ต่างไม่อยากให้การแสดงจบลง และ ต่างเคลิบเคลิ้มกับการแสดง -และอีกหลายๆอย่าง ที่ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี เอาเป็นว่าที่หนูได้รับคำชม ได้บุคลิกภาพที่ดีทุกวันนี้ เพราะคุณครูนะคะ
เห่อๆ ไม่รู้จาบรรยายยังไงหมดเพราะความสนุก ความน่าตื่นเต้น มันเย๊อะแยะมากมายเหลือที่จะพรรณนา August 04 ให้แม่นะคะ ด้วยโอกาสวันแม่ในปีนี้ ลูกก็มีกลอนความรักมมาฝากให้
ทุกทุกปีลูกเขียนกลั่นจากใจ ให้แม่ได้รับรู้ถึงใจลูกยา กลอนรักนี้คงจะเป็นแผ่นสุดท้าย ในช่วงชั้น ม. ปลายที่ศึกษา เขียนให้แม่ได้รับรู้ว่าเวลา ลูกเรียนมาจะต้องก้าวขั้นต่อไป ตัวลูกเองจำทำดีถึงที่สุด จะไม่หยุดไม่ท้อต้องสู้ไหว จะทำให้พ่อแม่ได้ชื่นใจ จะจำไว้ทุกคำสอยแม่พร่ำมา ลูกได้รับสิ่งดีดีทุกวันนี้ ก็เพราะมีแม่คอยให้คำปรึกษา และคอยให้กำลังใจทุกเวลา คอยเตือนว่าให้ลูกลูกคิดทำดี ลูกเด่นดังในสังคมเพราะมีแม่ คอยดูแลชี้แนะและสั่งสอน อีกทั้งคุณคุณบารมีต้นบวร ท่านอวยพรให้ลูกเรียนได้ดี ลูกจะทำอะไรก็แล้วแต่ ก็ยังแลว่าพ่อแม่มีศักดิ์ศรี ตัวลูกเองต้องทำตัวให้มีดี เพราะยังมีหลายคำคนคอยนินทา สุดท้ายนี้ลูกตั้งใจไว้แน่วแน่ จะดูแลความดีที่รักษา ตัวลูกเองได้ดีเพราะศรัทธา ในบิดรมารดาและบารมี  June 13 ม.6 แล้ว ค๊าเห่อๆ มิได้มาลงข่าวสารนานละ ก็จาเอาเรื่องไรดีอะ มีหลายเรื่องเลยอะ เอาเรื่องกีฬาสีที่สุดแสนจาวุ่นวายก่อนแล้วกันนะ ก็ที่วุ่นวายเพราะ ทีมงานผู้จัด มี 2 พรรค ซึ่งตกลงปรงใจ กันมิได้ 55+ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ คิดว่าปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้ว ม.6 แล้ว แล้วก็เป็นปีที่จาได้ ร่วมกิจกรรม ที่แสนสนุก น่าประทับใจ กับเพื่อนๆ ที่ ค่อนข้างจารู้ใจกัน มาตั้งแต่ ม.1 บางคน ตั้งแต่อนุบาล ตั้งแต่ประถมด้วยซ้ำ ก็เลย มีความคิดเห็นว่า ไหนๆก็ สุดท้ายท้ายสุดแล้ว ขอสวย ขอเกิดทีเถอะ คือเข้าใจ ว่า ตัวเองไม่สวย ถึงอยากสวยไง อีกอย่าง ปีนี้อยู่สีชมพู หลังจากที่ ผ่านๆ มา อยู่สีแสด,เขียว,เหลือง อะไรก็ไม่รู้อะ ไม่ชอบเลย ปีนี้สีสวย ชุดก็มีแต่สวยๆเลย ก็เลยอยากจะได้ คือว่า มันเป็นผลบุญมาจากงานวันสุนทรภู่ เพราะลงทุนตัดชุดให้น้องๆเค้าแสดง เลือกใช้ชุดสีชมพูด้วย แล้วก็ออกแบบซะหรูเลย ก็กะจาใส่เองด้วยหละ แต่อีกพรรคเค้าอยากจาประหยัด จาเอาชุดลิเก เราก็เลยถึงกับเอ๋อเลย เพราะอุตส่าห์ไปเสนอเค้า ลงทุนไปก็ตั้งหลายพัน หวังเพื่องานนี้ แต่กลับไม่ได้โชว์ เสียดายเน๊อะ แต่ก็มิเป็นไรหรอก ยังไงๆ ชุดมันก็ยังอยู่กับเรา จาใส่ตอนไหนก็ได้ ดีเหมือนกัน จาได้ไม่เปลือง เสียดายเหมือนกัน ถ้าต้องเอาชุดสวยๆ ให้คนที่เราไม่คุ้น ไม่รู้จัก เอาไปใส่ โดยที่เราไม่ได้อะไรเลย ก็เถอะนะ จบเถอะ ไม่ต้องไปคิดมาก เรียนไป ที่จริงนะ เราเองแต่งสวยมาก็ เป็นร้อยๆงานละ ไม่จำเป็นต้องเอาก็ได้ แต่ว่าครั้งนี้ มันจะได้ร่วมงานกับเพื่อนๆ ในห้อง เลยเสียดายนิสๆ เรื่องที่ 2 ไหว้ครู ก็จัดพานเอง ออกแบบโดยคุณมะตูม เพื่อนๆในห้องทุกๆคน ต่างก็ร่วมมือร่วมใจกัน พานออกมาสวย ถึงจาไม่หรูมาก แต่ก็ ดูดี รู้สึกว่าภูมิใจ กับฝีมือตัวเอง ดีกว่าไปจ้างเค้า ทำ อีกอย่าง อันนี้สำคัญ คือ มานถือโอกาส ที่จะขอชั่วโมงเรียนด้วย ดูสิ แผน ๆ ๆ ๆ ก็ไหว้ครูปีสุดท้าย ของระดับมัธยม ก็จบลงไปแล้ว ซึ่งก็ เป็นปีที่ เราเอง คิดว่า ดูจะซึ้งเป็นพิเศษ ยิ่งตอนไปไหว้คุณแม่รัตนา น้ำตาแอบไหลเลยอะ มันตื้นตันยังไงไม่รู้ บวกกับ ความคิดที่นึกย้อนกลับไป ว่า เราเรียนโรงเรียนนี้ มา 6 ปีแล้ว นะ อีกไม่ถึงปี เราก็จาจบออกไปเรียน ในระดับมหาวิทยาลัยแล้ว ซึ้ง จะเรียนที่ไหน เพื่อนใหม่ ครูใหม่ ไม่ใช่สิ อาจารย์ใหม่สินะ จะเป็นยังไง จะมีใครให้คำปรึกษาเราได้ดีมั๊ย จะมีใครเข้าใจเราเหมือนกับเพื่อนที่เรียนอยู่ที่ มัธยมมั๊ย คงจะต้องเริ่มต้นจากศูนย์ แล้วนับ 1 ใหม่สินะ เริ่มจาก มีเพื่อนใหม่ อาจารย์ใหม่ ที่อยู่ใหม่ สถานที่เรียนใหม่ เอ้อ อะไรต่อมิอะไรใหม่ๆ ที่เรายังไม่รู้จาปรับตัวได้มั๊ย เพราะไม่เคยไปไกลบ้านเลย ขนาดตอนที่ไปเข้าค่ายโอลิมปิก 15 วัน มีเพื่อนสนิท คือป้าฝัน และพี่เกมไปด้วย ก็ไม่ได้เรียนด้วยกันหรอกนะ เพราะสอบได้คนละสาขาวิชากัน เราฟิสิกส์ ส่วนป้าฝัน กับพี่เกม ได้ คอม ซึ่ง เรียนคนละที่ เรียนเสร็จ เจอกันอีกทีก็ 2 ทุ่มกว่า ถึงแม้เพื่อนร่วมห้องเราอีกสองคน เค้าจานีสัยดี มีอัธยาศัยดีก็เถอะ แต่ก็ไม่วายจาเหงาอยู่ดี ร้องไห้อยากกลับบ้าน ตั้งแต่ 2 วันแรก แล้ว คิดดูสิ นี่แค่ 15 วัน แล้วถ้าอีก 4 ปี หรือ 6 ปีหละ จาอยู่ได้มั๊ย อยู่ใน ที่ที่ต้องมีการเรียนแข่งกัน เจอกันโดยที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ถ้ามีเพื่อนไปด้วย สักคน ก็คงดี คิดแล้วเศร้านะ แต่ถ้าจะให้เรียน ที่ บ้าน ที่ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ก็คงไม่ไหว เป็นถึงเด็กค่ายโอลิมปิก ห้องที่เรียน ก็ไม่ใช่ว่า จาแย่ การเรียนก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดี ถ้าไม่ได้ทำกิจกรรมมาก ไม่ได้ขาดเรียน เพื่อไปทำกิจกรรม ครั้งละ 2- 3อาทิตย์ เกรดคงดีกว่านี้ แน่ๆเลย นึกแล้ว ก็เสียดายเวลาที่ผ่านมานะ อย่ากลับไปเรียน ม.4 ใหม่ ไปเริ่มต้นเรียนใหม่ โดยที่ไม่ทำกิจกรรมจัง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้หรอก นะ ตอนนี้ ก็ต้องยอมรับชะตากรรม ที่ ตัวเองมีอยู่ โดยไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว เอ่อ ไปแล้ว ขืนพิมพ์ ต่อไป มีหวังเศร้าไปกว่า เดิมแน่ๆ เท่านี้ก็จะร้องไห้แล้วยิ่งแต่ขี้แยอยู่ May 06 วันเกิด (ความเจ็บ)เจ็บเน๊อะ ปวดด้วย วันเกิดแท้ๆ กลับต้องได้ร้องไห้ ที่จริงเป็นคนอื่น เค้าคงไม่ร้องหรอก แต่ทำไงได้หละ ไอ้เรามันบ่อน้ำตาตื้น เจออะไรกระทบนิดหน่อย ก็กลั้นไม่อยู่แล้ว คงจะมีแต่พี่ชายสุดที่รักคนเดียวเท่านั้นหละที่เข้าใจเรา
ปีนี้นะ เค้กก็ไม่ได้เป่า คำอายพรจาก เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ลุง ป้า น้า อา ก็ไม่มีเลย ทุกๆปี มาอย่างล้นหลาม แต่ปีนี้นับจำนวนได้เลยอะ คนแรก ก็..แม่สุดที่รัก... คนที่2 พีภู มาเซอร์ไพรท์ ถึงสุรินทร์เลย แล้วก็เอาของจาก นานา มาให้ด้วย คนที่ 3 แม่มน (ป้า) คนที่ 4 น้องปุ๋ย (น้องสาวสุดที่รัก) คนที่ 5 น้ำ เพื่อน ที่ไม่ได้เจอกัน เกือบจา3ปีแล้ว แล้วก็คนที่ไม่รู้จักเลย อีก 2-3 คนนี่แหละ
ส่วนคนที่รู้จักไม่รู้ไปไหน แม้แต่คนที่เราแอบรักแอบปลื้ม และคิดว่าเค้าจาต้องรู้ เค้าก็กลับไม่รู้อะ สรุปว่า มันไม่มีความหมายเลย สำหรับระยะเวลาที่รอคอยมา ปีนี้คงจะเป็นปีสุดท้าย ที่จาได้พิสูจน์เพื่อนแท้ แต่กลับกลายเป็นว่า ไม่มีเลย น่าสมเพชจังเน๊อะ
April 11 กลับมาแล้ว ค๊ากลับมาแล้ว ได้มาอัพซะที สเปช จาร้างอยู่แล้ว เหนื่อยจังเลย วันที่ 5 ออกเดินทางตอนเที่ยง ถึงปามาน 6 โมงหรือทุ่มหนึ่งนี่แหละ แล้วก็ มาทานข้าว ที่ บ้านอา ที่ แฟลตดินแดง แล้วก็ ไปนอนที่บ้านลุง แถว นน มั๊ง มะรู้อะ ก็ ไปนอนบ้านใหม่ลุง เจ้าของบ้านเค้าไม่ได้ไปนอน แต่เราดันไปนอนเฉยเลย วันที่ 6 ไปบางแสนออกจาที่พักปามานเที่ยงถึงบางแสนบ่าย 2 เกือบบ่าย 3 ก็ไม่ได้เล่นน้ำหรอก ปล่อยให้ 3 พี่น้อง สามเสือ สามสหายเค้าเล่นกัน แล้วเราก็นั่งกิน55+ เป็นอาไรที่มีความสุข กว่าจาถึงก็แวะหลายที่เหมือนกาน ที่แรกก็ไปแฟลตดินแดง ไปรับอา แล้วก็ไปแวะไหว้หลวงพ่อโสธร ไปเดินตลาดด้วย ร้อนมากๆ พอดีเอารถลุงไป มันเป็นแค็ป ใส่หลังคาอะ ก็ร้อนสิคะ แต่ยังดี ที่รอบแรกๆ ได้นั่งข้างหน้า 55+ พอกลับจากไหว้หลวงพ่อโสธร เดินตลาด มันก็ร้อนสิคะ พวกสามเสือ มันก็เลยไปแย้งที่นั่งเราซะงั้น เลยได้นั่งข้างหลังเลย แต่ยังดี ที่คราวนี้ มีของกินเพียบ เสร็จฉัน555+ ก็กว่าจาถึง ก็ กินนอน กินรีกันซะยกใหญ่ เสียใจด้วยสำหรับพวกที่นั่งข้างหน้า 55+ แล้วก็ไปแวะหาอาตุ่ย ที่ คาร์ฟูล ของกินก็มาอีกระลอกสิคะพี่น้อง ไม่อ้วน ก็ให้มันรู้ไป แล้วก็ไปบางแสน 55+ น้องชายเราเล่นน้ำอยู่ จากบ่าย 2 ถึง 5 โมงเย็น พอเราไปตาม มานบอกให้เรา ไปบอกเบอร์ พี่ผู้ชายเสื้อสีน้ำตาลก่อน บ้าแล้ว ก็มานดันไป เล่นบานาน่า โบ๊ท กับเค้า เพื่อ แลกกะเบอร์โทรของชั้น ไอ้น้องตัวดี คิดได้ไงเนี่ย แล้วก็ไม่จบสิคะ ไปผู้ชายคนนั้นก็ตื้อสะจริงๆ หน้าตาก็ดีอยู่หรอกนะ แต่มายุ่งกะชั้นทำไมเนี่ย ถ้าชั้นชอบ ชั้นจามองเอง เห่อๆ เอาเป็นว่าวันนั้น ชั้นหนีกลับ โดย ที่หนุ่มหน้าหล่อคนนั้นไม่รู้ 55+ ก็รู้จากน้องชายตัวดีว่า เค้าชื่อ นัท อายุ 19ปี เรียนนิติ ธรรมศาสตร์ อืม ก็โออะนะ แต่ชั้นไม่สนใจ อืม จบเถอะ แล้วก็กลับไปนอนที่ นน เหมือนเดิม วันที่ 7 ก็สีลม ไปวัดแขก หน้าวัด เค้ามีป้าย No photo กับ No smoking เดิน เข้าไป พร้อมแขก คนหนึ่ง เห็นเค้าถอดรองเท้า เจ๊เลยถอดตาม แล้วก็ถามกานใหญ่ ต้องถอดร้องเท้าปะ ไอ้แขกบ้า มันดันไปตีป้ายที่เค้าบอก No photo , No smoking เออ ตูก็อ่านออก แต่ก็ไม่เห็น มีบอก ว่า No shoes ที่ไหนหละ ไอ้คนของเราใช่ย่อย อา ชั้นเอง She บอก เค้าห้ามใส่ร้องเท้าซะงั้น เออเน๊าะ No photo , No smoking ห้ามใส่ร้องเท้า แม่เจ้า แล้วก็ไปที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ วันสุดท้ายพอดี ก็ไปจ่ายตัง หมดไป พันกว่าบาท เห่อๆ ได้หน้งสือมา 9 เล่ม เล่มหนึ่งหนาเกือบ 2 นิ้ว ก็มี เคมี 2 เล่ม ฟิสิกส์ 2 เล่ม คณิต 2 เล่ม ชิวะ 3 เล่ม อย่างอื่นมะมี เพราะแค่นี้ก็ เหงื่อไหลแล้ว 55+ หมดตูดเลย แต่..... เพื่อการเรียนสู้ ค่ะ แล้วก็กลับมานอน เหนื่อย เห่อๆ แล้วก็ กินอีก ทั้งวันเลย แล้วก็นอน วันรุ่งขึ้น ต้องตื่นแต่เช้า 55+ วันที่ 8 ตื่น ปามาน ตี 3 มั๊ง แล้วก็ไปโบ้เบ้ ซื้อสื้อผ้า ก็ไม่ได้เอาอะไรหรอก มันไม่โดนอะ ที่จริงมันก็สวยนะถูกด้วย แล้วก็ไป สำเพ็ง ที่นี่ก็จามีพวก ของกิ๊ฟช๊อบ ต่างหู สร้อย กระเป๋า อีกหลายๆ อย่าง ที่ผู้ชายไม่ชอบ ไปเลือก ถ้าเลือกก็คง........ แล้วก็ ได้พวงกุญแจให้เพื่อน 24 พวง (แม่จิ๊กไปอีก แล้วตู จาเหลือให้เพื่อนป่าวเนี่ย) แล้วก็ไปบ้าน อาหยุย ก่อนกลับ จบละ
นอกเหนือจากนี้ มะบอก มันเป็น ความลับ 55+ March 12 แล้ว ใครหละ ที่เป็น คนผิดเฮ่อ.....ความจริงแล้วเรื่องนี้มันไม่น่าจะเกิดขึ้น ไม่น่าจะอยู่ในสมอง ไม่สมควรที่จะ.....เฮ่อ ก็นะ...เรื่องของเรื่อง มันมีอยู่ว่า ..... ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เมื่อก่อน ... (ปัจจุบันก็ไม่ ค่อยต่างกันเท่าไหร่นะ เอ๊ะ หรือว่าต่าง (ยังจาเล่นอีกอะนะ)) มาเข้าเรื่องซะที เมื่อก่อน ผู้หญิงคนนี้ - หยิ่ง - เอาแต่ใจ - เรียบร้อย - พูดเก่ง แต่ไม่มากเท่าตอนนี้ (น่า..หยวนๆ) - ไม่เคยสนใจผู้ ชาย - ไม่เคยเล่นเอ็ม ( เพราะ มันเล่น ไม่เป็น ชัวร์ ) เออ ใช่ แล้ว ไง - ไม่เคยติดเน็ต (เพราะเมื่อก่อน มันเสียตัง อะนะ ตอนนี้มันฟรี) - พูดเพราะ ( ฉันก็ไม่เห็น ว่า ทุกวันนี้หล่อนจะพูดไม่เพราะนี่ ) ก็เดี๋ยวนี้ เริ่มมีขึ้นเสียงไง (เออ ใช่เน๊าะ) - ไม่แก่นกะลา - ไม่เคยพูด กับผู้ชาย(แล้วพ่อ,พี่,แล้วก็ น้องเธอหละ เป็นตุ๊ด หรอ ) เฮ่อ .. พอละ ยิ่งบรรยายก็ยิ่ง ช้ำ ความจริงต้อง บอกว่า ทำไมต้องรู้จักเค้า ทำไมต้องคุยกับเค้า แล้วทำไมเวลา ที่ไม่เห็นเค้าทักทาย ต้องหงุดหงิดด้วย จาบอกว่า... ฉันชอบเค้า คงไม่จริงอะ (เอ๊ะ หรือว่าจะจริง ) สักอย่างสิ ก็รู้นะ ว่าเค้าพยายามจะจีบ พยายามจะพูด ในทาง ที่อ้อมค้อม ให้ฉันเข้าใจ ว่าเค้า พยายามจะบอกอะไร ฉันเองก็พอจะเดาออกนะ แต่ก็ไม่อยากจะเข้าข้าง ตัวเองให้มากเกนไป อีกอย่าง ไม่ใช่นิสัยของฉันอยู่แล้ว ที่จะตอบรับ หรือให้ท่า หรือแสดงออกว่า รู้สึกยังไง เพราะอย่าง ที่บอกมาข้างต้น ฉันเป็น คนที่ ค่อนข้างจะหยิ่ง ในสายตาผู้ชายนะ ถึงจะรู้จักกันไม่ค่อยจะดีนัก แต่ฉันก็เห็นหน้าเค้า รู้ แล้วก็พอเดาออก ว่าลักษณะ นิสัย ท่าทาง จะเป็นยังไง เรื่องก็กำลังจะไปได้ดี เคยไปทานข้าวด้วยกัน 1 ครั้ง แต่ในฐานะพี่ชายเท่านั้นไม่มีอะไรเกินเลย สาเหตุที่เรื่องทุกอย่างมันจบลง ทั้งๆ ที่เรานัดเจอกัน เดือน มีนานี้ ชวนซะดิบดี ว่า จะมาติวข้อสอบเอ็นให้ มาทานมะม่วงด้วยกัน แต่ มี1 คำ ที่เค้าพยายามจะบอกเรา แต่เราก็พยายามบ่ายเบี่ยง แก้เขิน ไม่นึก ว่า เค้าจะน้อยใจ แล้วก็ ทำประชดหลายๆอย่าง ที่เราคิดว่าใช่แน่นอน เค้าประชดเรา โกรธเรา อะ และแล้ว ฉันก็บล็อกเมลย์เค้า แต่เค้าดันบล็อกเมลล์ ฉันกลับ ฉันทนไม่ไหว เลย ลบเมลย์เค้าทิ้ง และ จากนั้นเราก็ไม่คุยกันอีกเลย
ก็มีคนเคยถามบ้างนะ ว่าทำไมไม่มีแฟนซะที ก็ไม่รู้จะรีบมีไปทำไมอะ ตอนนี้เรียนอยู่ ม.5 เอ๊ะไม่สิ ม.6 แล้ว (เพิ่งเรียนได้ 2 วันนี่นะ) เออน่า ก็ถือว่า เรียน ม.6 แล้ว ถ้ามีแฟนตอนนี้... แล้วเข้ามหาลัยหละ แน่ใจหรอ ว่าคนที่เป็นแฟนของเธอ ในตอนนี้อะ - เค้าจะตามเธอไปเรียน มหาลัยเดียวกันกับเธอ - จาอยู่ใกล้ชิดกับเธอตลอด - จะทำให้การเรียนของเธอดีขึ้น - จะทำให้เธอไม่ต้องเป็นกังวล ว่าเค้าจะมีแค่เธอคนเดียวป่าว - เวลามีปัญหา จะเราจะเป็นยังไง เฮ่อ....สารพัดปัญหาโลกแตก .... แต่มันไม่น่าจะแตกหรอกนะ เพราะตอนนี้เธอ เรียน ม.6 อายุก็ เพิ่ง จะ 16 ยังไม่มีงานทำ ยังไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต และ ที่สำคัญ ฉันยังสอบเข้ามหาลัยไม่ได้ หยะ (อ๋อ แสดงว่า ถ้าสอบเข้ามหาลัยได้ แล้วเรียน ในมหาลัย เธอก็จะคิดมีแฟนใช่มั๊ย) ก็ไม่ใช่อีกอะและ เพราะถ้ามีแฟน ตอนอยู่มหาลัย แล้วด้วยปัญหา ที่ กล่าว มาทั้งปวง เธอแน่ใจหรอว่าจะเรียนจบ ทางออกที่ดี เรียนจบแล้วได้ทำงาน มีเงินเดือน หาเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องง้อใครจาดี ที่สุด แต่ถ้าเรียนจบอย่างที่หวังไว้ จริงๆ นั่นก็หมาย ความว่า เธอ มีทั้งหน้าที่การงานที่ดี พร้อม มีเงิน มีอะไร ที่สมบูรณ์หลายๆ อย่าง ดังนั้น ผู้ชาย ที่เราจะต้องพิจารณา ก็ต้องเป็น คน ที่ สมบูรณ์ เพียบพร้อมกว่าเรา ในหลายๆด้าน ซึ่ง มัน ก็ คงจะหาได้ ยาก ดังนั้น อยู่เป็นโสด ขึ้นคานทองนิเวศ ดีกว่า นะ
March 09 จาขึ้น ม.6 แล้วพรุ่งนี้แล้วสินะ จะได้เรียน ม.6 ซะที จะได้เป็น พี่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนแล้ว จะได้เป็น รุ่นพี่ ในกิจกรรมกีฬาสี จะได้เป็น ประธานแกนนำมารยาทโดยสมบูรณ์แบบ จะได้เป็น บิ๊กบอส ในกิจกรรม ต่างๆ จะได้เป็นพี่สต๊าฟในการรับน้อง ม.4 จะได้เป็น พี่ใหญ่ ในชมรมนาฏศิลป์ จะได้เป็น ผู้ใหญ่ขึ้นอีกปี
จะไม่ขี้เกียจอ่านหนังสืออีกแล้ว จะไม่ขี้เกียจทำงานส่งอีกแล้ว จะไม่ขี้เกียจไปเข้าแถวอีกแล้ว จะไม่ขี้เกียจในการ พยายามจำชื่อน้องๆอีกแล้ว
จะพยายามไม่รับงานรำของโรงเรียนยกเว้นงานประจำจังหวัดที่ใหญ่ๆหรืองานรับเสด็จ จะพยายามขยันทบทวนตำราเรียนให้มากกว่านี้ จะพยายามทักน้องๆ จะพยายามหมั่นขึ้นหอประชุม ไปฝึกมารยาทน้องๆ จะพยายามไม่เล่นเอ็ม จะพยายามไม่เล่น hi5 จะพยายามไม่เล่น QQ จะพยายามตรวจเช็คดูสถานที่รับสมัครเรียนทุกวัน จะพยายามสอบเข้าเรียนพยาบาล / แพทย์ ให้ได้ จะพยายามใช้ทักษะในการจำให้มากที่สุด จะพยายามกู้ความรู้ที่เรียนมา กลับมาให้ได้ จะพยายามหมั่นทำแบบฝึกหัด แม้ครูจะไม่สั่ง จะพยายามไม่สนใจคนที่เค้า.... จะพยายามไม่ขี้เกียจ จะพยายามแบ่งเวลาให้เป็น
งานกีฬ่สี จะได้ทำอะไร น๊า มีงานรำ จะได้รำอีกมั๊ยน๊า เดินไปไหนมีน้องๆ คนไหนสนใจเรามั๊ยน๊า ยังได้ดอกไม้ และของขวัญ กล่องดนตรีที่เคยได้ จะยังมีอีกมั๊ยน๊า วันรักวันลาจะได้ดอกไม้มั๊ยน๊า จะสอบเข้าพยาบาล / แพทย์ได้มั๊ยน๊า จะมีกิจกรรมให้ต้องเสียเวลาเรียนอีกมั๊ยน๊า
March 04 หลังสอบ final 3/03/51เฮ่อ... ในที่สุด ก็สอบเสร็จ ต่อจากนี้ไปจะทำอะไรก่อนดีนะ จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วเนี่ย แล้วชีวิตเราจะเป็นยังไงนะ
ระบายก่อนแล้วกัน ตอนนี้กำลังโกรธคนๆหนึ่ง ที่ดันเข้ามาให้ความหวัง ชิ่ง หนีอะ แต่!!!! ช : ก็อยากจะถามเหมือนกันว่าใครชิ่งก่อน ญ : (ฉันนี่แหละ ทำไม ) ก็ถ้าคิดอย่างนั้นจริงๆ ก็อย่าล้มเลิกความพยายามสิ ช : ก็อุตส่าห์บอกเป็น นัยๆแล้ว อะ ทำไมไม่รู้หละ ญ : ก็ใครจะไปรู้หละ ช : ก็บอกไปซะขนาดนั้นอะ ญ : ขนาดไหน ผู้หญิงที่ไหนเค้าจะบ้าเข้าข้างตัวเอง เค้าก็กลัวหน้าแตกเหมือนกันนะ ช : กลัวหน้าแตก แล้วก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังบ่ายเบี่ยงไม่สนใจอีกอะหรอ ญ : ก็ถ้าคิดยังไงทำไม่ไม่บอกมาตรง ๆ หละ แล้วแถมยังบอกว่าพูดไปเล่นๆ อีกต่างหาก ช : ผู้หญิงนี่ เข้าใจยากจริงๆ ญ : ผู้ชายอะ อะไรก็ไม่รู้ ไม่มีความจริงจังอะไรเลย ดี งั้นเจ็บไปซะ ช่วยไม่ได้ อยากขี้ขลาดเอง
February 22 มาอัพแล้วนะจ๊ะเห่อ ได้มาอัพซะที มัวแต่เห่อ hi5 เลยไม่ค่อยสนใจสเปช ที่ผ่านมาก็มีเรื่องน่าสนใจเยอะ เยอะมากๆ มากจนไม่รู้จะเอาเรื่องไหนก่อน เอาเรื่องที่กำลังจะถึงดีกว่าเน๊าะ ก็..... วันจันทร์ที่ 25 นี้ สอบ final แล้ววันที่ 4 มีนาคม 2551 เริ่มเรียน ม.6 แล้วนะ จะเป็นพี่ใหญ่ของโรงเรียนแล้ว อนาคตจะเป็นยังไง ก็รอดูปีนี้หละ กัน จริงๆแล้ว การสอบทุกวิชา ทุกอย่าง มันง่ายนะ อยู่ที่ว่าเราเข้าใจรึเปล่า จากที่สอบมาหลาย ๆ ที่นะ มันง่ายมาก อยู่ที่ว่า เราจำได้ แล้วก็ทำได้เร็วแค่ไหน บางทีจำได้ แต่คิดนาน มันก็ไม่ทันเวลา คะแนนมันก็เลยเสียไปด้วย แล้วช่วงนี้ มันเป็นยังไงไม่รู้ คงเพราะ ไม่ได้กินข้าวเช้ามั๊ง รู้สึกว่า สมองมันไม่แล่น ทำอะไรไม่ค่อยมั่นใจเลย หลงๆลืมๆ ไม่มีสมาธิเหมือนก่อน เห่อๆ เศร้า อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมจัง ตอนนี้ ความขี้เกียจมันครอบนำเกือบทั้งตัวแล้ว พอละเอาไว้แค่นี้ดีกว่า January 27 ระบายความรู้สึกแล้วกันวันนี้วันที่ 2อีก 3วันก็สิ้นเดือน แล้วอีก 8 เดือนก็จะสอบเอ็นแล้ว โอ๊ยจะเอาไงดีนะยัยเมย์ เธอจะรอดมั๊ยเนี่ย ความรู้ที่มีก็ใช่ว่าจะเยอะนะแต่คณะที่ใฝ่ฝัน อะ มันเกินไปรึป่าว แต่ที่จริง ถ้าฉันไม่มัวแต่เล่น มันคงไม่เกินไปหรอกนะเพราะว่า ฉันเองก็รู้ตัวเองดี ว่าถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ไม่มีทาง ว่าจะไม่ได้เหมือนที่สอบ โอลิมปิกวิชาการอะ นั่นก็อ่านนะ แต่อ่าน 1 วันก่อนสอบเองนะ แต่พอเพื่อนถามว่า โห่ ทำได้ไงอะ ลำดับที่ดีด้วยนะ วิชาฟิสิกส์ด้วยดันแอ๊บ โอ๊ย เรามั่วเอาอะ เก่งปะ มั่วติดค่ายโอลิมปิกครับพี่น้อง ความจริงมันเป็นไม่ได้หรอก ถ้ามั่วอะ เพราะคน 700 กว่าคนคิดว่า เค้าคงจะไม่มีใครรู้กัน ทุกคนหรอก คงจะมั่วกันเยอะ (จากประสบการณ์ ที่ถามเพื่อนๆหลังออกจากห้องสอบนะ) แล้วถ้าฉันมั่วด้วย ต่างคนต่างมั่ว ทั้ง 700 คน มันคง.....ไม่อยากจาพูด ข้อสอบมี 40 หรือ 50 ข้อนี่แหละ มี 5 ตัวเลือก ถ้าฉันเดา คงยากอะ เพราะขนาดปกติ 4 ตัวเลือก ยังไม่รอดเลย หนังสือก็มีพร้อม เวลาก็มี แต่ไม่ยอมใช้ให้มันเกิดประโยชน์ เล่นอยู่นั่นแหละ สงสัยช่วงนี้ต้องยกคอมไปไว้ให้ไกลๆไม่ก็ ทำให้มันพังไปเลย55+ เป็นเพราะเดินเข้าบ้านก็เห็น ขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้องก็เห็น แล้วใครมันจะไปอดใจไหว แต่ว่าพยายามจะไม่เล่นแล้วนะ (จาทำได้มั๊ยเนี่ย)แต่เพื่ออนาคตที่ดี ยังไงก็ต้องได้ ทีนี้ก็เหลือที่ต้องเลือกว่า จะเรียนที่มหาลัยไหนดีถ้าไปมหิดลก็กลัวมันจะใกล้ชิด คนบางคนเกินไป เดี๋ยวจะหาว่าอยากไปหา แต่ก็ชอบอะ ถ้าจะปิดไม่ให้รู้ว่าไป คงปิดไม่อยู่เพราะคุณลุง (พ่อของพี่เค้า) ก็ต้องรู้ แล้วก็จาต้องบอกลูกชายเค้าอยู่ดี ลำบากเนอะ แต่ยังไงนะเราก็ไมสนใจอยู่แล้วหละ มีแต่คนว่าฉัน เป็นหลานอาเลย อาตุ้มนะ 30 กว่าละ ยังไม่ชอบใครเลย ไม่ใช่ไม่สวยนะ แต่ว่าเลือกมาก เหมือนเรานี่แหละ แล้วไอ้คนที่มาจีบอะ ก็ใช่ว่าจะไม่ดีนะ เอาเฉพาะเรื่องฐานะทางสังคม บุคลิก ก็สุดยอดละ เพราะอาตุ้มก็ไม่ใช่คนฐานะธรรมดา คนที่ไม่มีอะไร คงไม่กล้ามีจีบหรอก อย่างว่าละนะ ผู้หญิงอะ ถ้าสูงเกินไปก็ไม่มีผู้ชายธรรมดาที่ไหนกล้าจีบหรอก ต้องคนที่ฐานะเท่าเทียมกันเท่านั้น ถึงจะเหมาะกัน ตรงกันข้าม ผู้ชายดี หล่อ รวย นิสัยดี กลับมีผู้หญิงรุมจีบทั้งฐานะดี และไม่ดี เห่อๆ เห็นแล้วสมเพชจัง อะไรกันเนี่ย เริ่มต้นด้วยเรื่องเรียน ดันจบด้วยอะไรก็ไม่รู้ January 24 เหนื่อย จังเฮ่อ....วันนี้เหนื่อยจัง เพิ่งไป Present โครงงานมาเมื่อเช้านี้เอง ก็โครงงานก็มีชื่อว่า “พี่สอนน้องสวย ด้วยมารยาทไทย” เฮ้อ เหนื่อยสุดๆ ขอโทษนะคะ คุณกรรมการไม่รู้จะซักอะไรนักหนา ยิ่งไม่ได้เรียนดำน้ำมาด้วยสิ แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี คงจะเป็นเพราะบทบาทสมมติที่แสดงละมั๊ง ที่เอาชนะใจกรรมการได้รางวัลมาเนี่ย ก็ต้องขอบคุณทีมเพื่อนๆ5/4 มากเลยนะ คิดได้ไงไม่ทราบ โครงงานมารยาทไทย แสดงบทบาทสมมติ โดยแบ่งเป็นนักกีฬา นางงาม หลายๆอย่างเลย ทำให้รู้ว่าถึงแม้ สิรินธร จะเป็นโรงเรียนผู้หญิง แต่ก็แสดงเป็นชายได้ ทำไมถึงว่างั้นหรอ ก็ She แสดงเป็นนักมวยกันอะ แล้วก็ทำได้ ดีด้วยนะ อีกคนก็ นักยกน้ำหนัก ตัวจริงเค้าชื่อ คุณปวีณา ทองสุก Sheดันมาเปลี่ยนเป็น ปวีณา เงินดิบ ซะงั้น เห่อๆ ถ้าเจ้าของชื่อเค้ารู้จาว่าไงเนี่ย สำหรับการ Present ก็ อยากบอกว่าไม่ได้ท่องอะไรไปเลย อ่านเนื้อหาจบ 1 รอบ ก็พอจะเดาได้ ( คือ พอจะมั่วได้ ว่างั้น ) ก็มันเป็นโครงงานมารยาทไทย ซึ่งเราก็เป็นแกนนำด้านนี้อยู่แล้ว มันก็ไม่ได้มีอะไรมาก เพียงแต่เล่าให้เค้าฟังเท่านั้นเองว่ามีการปฏิบัติอะไรยังไง ได้ผลยังไง แต่ก็ยังสู้โดนกรรมการ โยนคำถามมาชนิดตั้งตัวไม่ทันเลยหละ ก็ เค้าถามว่า “ในการสอนมารยาทไทยที่บอกไปว่าถ้าน้องๆพบรุ่นพี่ เค้าก็จะยกมือไหว้ แต่ถ้ามีน้องที่ไม่ยกมือไหว้หละ พี่จะทำยังไง” เอาละสิ ครั้นจะตอบไปว่า มันเป็นจิตสำนึกของน้องๆ อะค่ะ เพราะจัดการอบรมก็แล้ว ประกวดก็แล้ว แต่น้องๆ ไม่คิดที่จะเอาสิ่งที่พี่ๆสอนมาใช้เอง มันก็ดูจะเป็นการโยนความผิดให้น้อง ไปหน่อย เลยตอบกรรมการไปว่า อาจจะมีการกล่าวอ้างอิงตักเตือนน้องๆ บ้าง ในช่วงที่พี่ๆ ไปพบปะ แล้วฝึกอบรมน้องๆ กรรมการเค้าก็ยิ้มใหญ่เลย แถมยังเผลอพูดออกมาอีกว่า โรงเรียนสิรินธร จัดทำโครงงานได้ดีมาก เป็นโรงเรียนสตรี แล้วก็จัดโครงงานสำหรับกุลสตรี คำนี้แหละ ที่ทำให้ฉันมีกำลังใจมากเลย จากเดิมที่ประหม่ามาก ก็กลายเป็นว่าพูดคุยกับคณะกรรมการโดยไม่มีติดขัดเลย ทีแรกก็ไม่มั่นใจตัวเองเหมือนกัน ที่ อ. มอบหมายหน้าที่ให้เป็นว่าที่ แกนนำมารยาทไทย แทน พี่คิม กับพี่อุ้ย อุตส่าห์ว่าจะหลบ ไม่ทำตัวเด่นอะไรมากมาย เพราะถ้ามีงานนี้ งานต่อๆ ไปมันก็จะตามมา อีกอย่างปีหน้าก็จะอยู่ ม. 6 จะเอ็นเข้ามหาลัยแล้ว ขืนมัวแต่ทำกิจกรรมคงไม่ได้อะไรแน่ แต่มันก็หนีไม่พ้น โดนจนได้ เลยได้แต่นั่งปลอบใจตัวเองว่า ไม่เป็นไรถือซะว่ามันเป็นประสบการก่อนเข้ามหาลัยแล้วกัน เพราะถ้าเราเข้ามหาลัย คงจะไม่มีโอกาสได้ทำกิจกรรมพวกนี้อีก December 13 คอมใช้ได้แล้ว จ้าในที่สุดฉันก็ได้กลับมาเล่น คอม 55+ หลัง จากที่ฉัน ไปทำอะไรกับมันไม่รู้ แล้ว หลังจากนั้น คอม มันก็ เปิดไม่ได้ ระหว่างนั้น อยากบอกว่า คิดถึง สเปช มั๊กๆๆ มีเรื่องอยากระบายเยอะเลย แต่เอาที่มันสำคัญก่อนแล้ว กัน ก็ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 50 ที่ผ่านมา ดร. ป๊อป กลับมาเยือนโรงเรียนอีกครั้ง หลัง จากที่เคยมาเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ครั้ง ก่อน เราอยู่ ม. 1 คราวนี้อยู่ ม.5 แล้ว อ. ดันให้ น.ร. สายชั้นม.5 เข้าหอประชุม หวานหละฉัน กล้องก็เพิ่งซื้อใหม่ เลยได้ฉลองเลย ก็นั่งแถวที่ 3 อะนะ หน้ามาก ๆ รอถ่ายรูปโดยเฉพาะ แต่พอ ดร.ป๊อปมา เพื่อนที่ Love She ก็บอก ให้มานั่ง ข้างหน้า คราวนี้ติดจนไม่รู้จะติดยังไงแล้ว ชิดมาก ถ่าย รูปทั้ง วีดีโอ ทั้งอัดเสียง55+ สะใจฉัน ตอนสุดท้ายเค้าให้ไปถ่ายรูปคู่ เดินไปคนแรกเลย อะ เพราะอยู่แถวหน้าสุดนี่หว่า จะไม่ให้ไปคนแรกได้ไง หละ อิอิอิ เกือบจะถ่ายแล้ว แต่ไม่รู้ใครดันวิ่ง เข้ามาแทรกอะ เลยกลายเป็นรูป คี่เลย อะ เซงที่สุดเลย แต่ก็ไม่เป็นไร ประทับใจมาก ครั้งนี้ ได้ถ่ายรูป คู่กับน้องสาวเค้าด้วย แนบซะ ไม่นึกว่าพี่เค้าจะแนบชิดขนาดนี้ พอละไม่อธิบายหรอกไปดูรูปเอาแล้ว กัน
November 26 หารายได้ระหว่างเรียน 55+ (คิดได้ไงเนี่ย)
55+ หลังจากที่หาไปหลายวันก็ได้เรื่องน่าตื่นเต้นมาเขียนแล้ว 55+ สืบเนื่องจากวันลอยกระทง อันที่จริงว่าจะเขียนตั้งนานแล้ว แต่มันอยู่ในช่วงที่กำลังโดน ด่า 55+ ( จาก My father ของเราเองแหละ 55+ ) ก็เลย ได้หายไป แต่ก็ห้ามไม่ได้หรอก จ้า (ด้าน จริง) ใคร หรอ.......น่าน มันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ อืม.........มาเข้าเรื่องได้แล้ว ก็ ความจริงเราสมัครนางนพมาศ ที่เทศบาลเมือง สุรินทร์ เพราะ ได้ข่าวมาว่า เค้าให้ ค่าแต่งตัว 3,000 บาท 55+ (ดูมันงก) ก็ยื่นใบสมัคร วันที่ 17 พ.ย. 50 แล้วก็ ไม่ยอมประกวดอะนะ ไม้ใช่อะไรหรอก ก็ที่ศรีสะเกษ เค้าให้ค่าแต่งตัว ตั้ง 5,000 บาท ใครจะไม่สนหละ แถม ประกวดที่นั่น ใช้ความสามารถล้วนๆ ไม่มีเส้นสายใด ๆ ฉะนั้น ก็มีสิทธิ์ 55+ แล้วก็ ได้ เบอร์ 3 อีกแล้ว ครับ ท่าน สงสัย ประวัติศาสตร์ จะซ้ำรอยอะ เพราะ คราวที่แล้ว ประกวด ที่บึงบูรณ์ ก็ จับได้เบอร์ 3 แล้ว ก็ได้ รอง นางนพมาศ อันดับ ที่ 1 มา ครอง วันศุกร์ ที่ 23 เวลา 1 ทุ่ม เลิกเรียนพิเศษ กลับมา แม่บอกว่า เตรียมตัวประกวดนะ เข้ารอบ 25 คนแล้ว 55+ จริงหรอเนี่ย ไม่อย่าก คิด 55+ แล้ว ก็ร้อนเรื่องชุดสิครับท่าน แต่ไม่มีอะไรน่าห่วง พี่เลี้ยงเรา น่ารักมาก จัดการเรียบร้อย วัน เสาร์ ที่ 24 ก็แต่งหน้า ตอน บ่าย 2 โมง แต่ขอบอก พอกตัวรอบ ที่ 1 ตั้งแต่ เที่ยง รอบที่ 2 บ่าย 3โมงได้มั๊ง รอบที่ 3 ตอน 4โมง เย็น 5 โมงเย็น พี่เลี้ยงนัดเจอไปซ้อมเดิน ฝึกให้ชินกับรองเท้า ซึ่ง สูงตั้ง7นิ้ว เห่อๆ ไม่พลิก ตกตายก็บุญหัวแล้ว 6โมงเย็น แอบเล่น เอ็ม 55+ เครื่องของกรรมการด้วยนะ พี่น้อง 6.30 น. ไปรายงานตัว คนที่ 15 ได้ มั๊ง จากที่ คัด จาก 47 คน เหลือ 25 คน หุหุหุ ดันฟลุค ติดเข้ารอบมากับ เค้าด้วย 55+ คงเป็นเพราะไม่ได้ไปยื่นใบสมัครเอง มั๊ง ถ้า ไป เอง มีหวัง ตกรอบแรก 55+ 6.50 น .เหล่านางงามมาพร้อม แล้ว ก็ ไปลอยกระทง ขอบอก มือซ้าย ถือกระทงเตรียมลอย มือขวาจับมือพี่เลี้ยงไว้55+ แอบจับมือกระเทยหล่อ แล้วทีเค้าพอกตัวให้ไม่คิดนะ จริง ๆ บอกพี่เลี้ยงให้เอาเชือกมามัดเอวไว้ด้วยซ้ำ เพราะไม่งั้น คงพลิกคว้ำตกน้ำแหงๆ 19.20 น. เดินรอบแรก 19.50 น. เดินรอบ พอประกาศคัด 10 คน ที่เข้ารอบ แทบอยากเดินลงจากเวที เลย ก่อน ที่ เค้าจะบอกให้ลงอะนะ คนที่ 1 ก็แล้ว 2 ก็ แล้ว 3ก็แล้ว 4 ก็ไม่ใช่ 5 ก็ คนอื่น 6 ก็ยังไม่ใช่อีก คนที่ 7 เริ่มปลง ละ คนที่ 8 ยิ่งแล้วใหญ่ มองไปด้านล่าง พ่อกวักมือเรียก ลงมาๆๆ กลับบ้าน ลูก แต่ไม่ ค่ะ คนที่ 9 หมายเลข ที่ เข้ารอบ ได้แก่ หมายเลข .............. 3 555+ เท่านั้นแหละ ยิ้มแฉ่งเลย 55+ เข้าแล้วโว้ย ไม่เสียศักดิ์ศรีแล้ว 55+ และแล้ว ก็มาถึงรอบ 5 คนสุดท้าย ไ ประกาศ ผล ขวัญใจ ก่อน และหมายเลข ที่ได้ คือ หมายเลข ..... 3 เย้ 55+ อย่างน้อย ก็ได้แล้ว 1 ตำแหน่ง สายสะพาย พร้อม ช่อดอกไม้ และ เงินสด 3,000 บาท และแล้ว ก็มาถึงรอบ 5 คนสุดท้าย ไม่สน แล้ว ฉันได้แล้ว55+ แต่ไม่เป็นอย่างที่ คิด ดันฟลุคเข้ามารอบ 5 คนสุดท้ายด้วย โอ้ย สุดยอดอะไรจะมหาดวงดีขนาดนี้ คนที่เข้าประกวดแต่ละคน ล้วนแล้ว แต่ สวย การศึกษาสูงๆ กัน ทั้งนั้น แล้วอยากจะบอก สาวศรีสะเกษ สวยกว่าสาวสุรินทร์หลายเท่า เทียบไม่ติดเลยหละ แล้วพอถึงวินาทีที่ประกาศ รองชนะเลิศอันดับ 4 ก็มาถึง คิดในใจ ฉันแน่ๆ พอประกาศ อ้าว ไม่ใช่ มีลุ้นๆ รองชนะเลิศอันดับ 3 ไม่ใช่อีกอะ อ้าว เออ ดีๆ มีลุ้น รองชนะเลิศอันดับ 2 ไม่ใช่อีกอะ อะไรกันเนี่ย เหลืออยู่ 2 คน แนะนำก่อนนะ พี่เค้าชื่อพี่พลอย เรียนมหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒน์ คณะ นาฎศิลป์ พี่เค้า นางในวรรณคดีไทยมาก ๆ สวยเก่ง โอ้ย อึ้ง ทั้ง พี่พลอย แล้วก็เรา จับมือกัน แล้วเราก็หันไปพูดกับพี่เค้าว่า “ พี่พลอยได้แน่นอนค่ะ พี่ตอบคำถามได้ดีมาก แล้ว ก็สวยมากด้วย ค่ะ หนูชอบพี่ตั้งแต่ เห็น แล้ว ค่ะ” แล้วพี่เค้าก็ ตอบว่า ไม่หรอกค่ะน้อง น้องก็ ตอบคำถามได้ดีเหมือนกัน แล้ว ก็ รำสวยด้วยนะ ว้าย......แทบอยากลอยอะ คนสวยชม 55+ พี่เค้าถ่อมตัวมาก และแล้ว ก็ประกาศผล รางวัล ชนะเลิศ ซึ่งไม่ ใช่เรา 55+ คิดแล้ว ก็พี่เค้าสวยออกขนาดนั้นอะนะ แถมจับได้คำถามภาษาอังกฤษ แล้ว ตอบได้ คล่องอย่างกะ ท่องมา อะไรจาดีพร้อมขนาดนั้น อยากได้จัง แล้วเราก็ได้ที่ 2 อีกตามเคย แต่ไม่เป็นไร ก็ดีกว่า ตกรอบแรกอะนะ รางวัลก็ ..............สายสะพาย (อิอิอิ เส้นที่ 2 ) ช่อดอกไม้ ประกาศนียบัตร แล้วที่สำคัญ เงินสด 10,000บาท บอกของรางวัลไปแล้ว ก็ไม่ใช่เวทีเล็กๆ นะ เป็นงานของจังหวัด เลยที่เดียวหละ ที่ 1 ก็ 20 , 000 บาท 55 + เป็นอะไรที่ประทับใจมาก ................. ขอยกผลประโยชน์ครั้งนี้ให้แก่จำเลย เอ้ย ไม่ใช่ ไห้กับ พี่ แตน พี่เลียงนางงาม ประเภท 2 ของเรา และก็ แม่เกษ (แฮ่ๆๆ แม่เราเอง) พี่แตน น่ารักมาก ที่แรกได้ยินชื่อ คิดว่า เฮ้ย ชื่อแตน คงดุ น่า ดูหวะ แต่ไม่ใช่ พี่แตนเป็น กระเทย เอ้ย สาวประเภทสอง ที่หล่อมาก เสียดายอะ พอแต่หน้าให้เราเสร็จ พี่เค้าถามเรา ว่า........... (เสียง แมนนะ ) ชื่ออะไร ครับ ......... จีบได้ปะ.......... เสร็จงานไปเดทกันมั๊ย ครับ อุ๊ย ใจละลายเลยอะ ถ้าเป็นจริงก็ดีสิคะ ชอบอะไม่น่าเล้ย เสียดายอะเห่อ ๆ November 17 อะไรก็ไม่รู้
ยัยเมย์ ไหนเธอ บอกว่า รักไม่ยุ่ง มุ่ง แต่เรียนไง ไม่ไหว ๆ เดี๋ยว นี่ชักไปกันใหญ่แล้ว นะ ทำไมไม่เป็นแบบเดิมหละ ภาพลักษณ์ ของนางพญา ผู้หยิ่ง ผยอง หายไปไหนหมด พอได้แล้วนะ เลิก คิดเรื่องนี้ ก่อนที่ มันจะถลำไปมากกว่าเดิม ปลื้มก็ปลื้มลับหลังไป อย่า ไป แสดงออก ต่อหน้าเค้า
รู้สึกว่า ทุกวันนี้เริ่มหลงระเริงเกินไปแล้วนะ คนแรก ก็เป็น พี่ เรียนเภสัช ปี 1 ม.มหิดล คนที่ 2 พี่เทคนิคการแพทย์ ม.ข คนที่ 3 เป็นเพื่อน เคยไปเข้าค่ายด้วยกัน
คนแรกอะ รู้จักมานานแล้ว ตั้ง แต่เราอยู่ ป.6 ด้วย ซ้ำ แต่ก็ไมเคยสนใจนะ แต่เค้าก็ยังตามตลอด ทุกที่ ทั้ง ดอกไม่ ทั้ง ตุ๊กตา ทั้ง ของขวัญหลายๆอย่าง เลย ใจอ่อนอะ แต่ไม่ใช่เพราะของ ที่ให้ เป็นเพราะความพยายาม และ ความมั่นคงของพี่เค้า ทั้ง ๆ ที่ พี่เค้า น่าตาก็ จัดว่า ดี เรียนเก่ง พ่อรวย นิสัยดีอยู่ ที่ส.ว.ค. ก็มีคนสวย ดี แล้วก็เก่ง กว่าเราเยอะมากๆ ด้วย แต่เค้าก็ยังไม่สน ยิ่งเข้า มหาลัยมหิดลด้วย แล้วไหนจะสาว ๆ ในกรุงเทพอีก เค้าก็ยังไม่หายนะทุกวันนี้ก็ยังติดต่อกันอยู่ แต่เราแสดงออกกับเค้า ในฐาน พี่ ชาย เป็นพี่ชายที่แสนดี ให้กับน้องสาวคนนี้ เป็นกำลังใจ เป็นครู ที่ ดี เป็นผู้ควบคุม ไม่ให้เราออกนอกลู่ นอกทาง เป็นที่ปรึกษาที่ดียิ่ง กว่าบุคคลที่น่า จะเป็นซะอีก เป็นผ้าไว้ซับเหงื่อซับน้ำตาในทุกๆ เวลา ก็ดี แล้ว ก็ดีมา ก ๆๆๆๆๆๆด้วย มากเกินกว่า ที่เราจะ เหมาะสมกับ เค้า คนที่ 2 ก็ เป็นคนที่อบอุ่น ดี นิสัยก็ไม่ต่างจากคนแรก ก็เค้าเป็นเพื่อนกันนี่ แต่.......... พ่อกับแม่เรา (หมายถึง ฉัน กับ พี่เค้า) รู้จักกัน และสนิทกันมาก ที่ได้รู้จักเพราะพ่อและแม่ตองพี่เค้า วางแผนให้เราสนิทกัน ทั้งๆ ที่ พี่เค้าก็รู้นะว่า เพื่อน ของเค้า ( พี่คนแรก ) ชอบเราอยู่ เห่อ อะไรกันนะ คนนี้หนะเราไม่ได้ ชอบ ไม่ได้สนเลยด้วย ซ้ำ ไม่ชอบพ่อเค้าอะ ไม่ชอบคนขี้คุย ไม่ชอบคนใจใหญ่ วันๆ เอาแต่อวดลูกตัวเอง ต่อหน้าเรา คิดว่า จะหลง หรอไม่มีทาง อะ ขนาดคนที่ตื้อมา 5 ปียังไม่สนใจเลย คนที่ 3 ก็ เจอกันที่ ค่าย แล้วพอออกจาก ค่าย ก็ยังติดต่อกันอยู่ คนนี้เราแค่ แอบปลื้มเค้า มากๆๆ ด้วย ตอนที่รู้จักนะ แต่พอกลับมาจากค่าย ก็ ยังชอบอยู่บ้าง 55+ แต่ก็ แค่ปลื้มอะนะ เพราะว่า ก็เป็นธรรมดา คน หน้าตาดี เรียนเก่ง นิสัยดีรวยคุณสมบัติดีพร้อมทุกอย่าง ถูกต้องตามตำราของ คุณ เมธินันญา ทุกอย่าง จะไม่ให้สนได้ไงหละ แต่อยากบอกว่า คนที่เริ่มก่อนกลับกลายเป็น เค้า ทั้งๆ ที่เรา ไม่เคยแสดงออกด้วย ซ้ำ ใครๆ ก็รู้ ว่า.....เมธินันญา ทั้งหยิ่ง ทั้ง ใจแข็ง เวลาที่ชอบใครก็ตาม ไม่เคยแสดงออก ให้ใครเห็น จาชอบแค่ไหน แต่ถ้า อยู่ ต่อหน้า ก็ทำเป็นเชิด ไม่รู้จักเค้า ไม่สนใจเค้า แต่เค้าก็ยังคอยเทคแคร์ ดูแลเรา ส่งช็อกโกแลต ให้ตลอด อาทิตย์ หนึ่ง 2 – 3 ครั้ง ได้ ขยันจังนะ แหม บ้านรวยนี่ ไม่รู้เป็นไงนะดวงเราจะเจอแต่คนแบบนี้อะ ทั้งๆ ที่หน้าตาเราก็ใช่ว่า จะดีอะไรมากมาย นิสัย ก็ บ๊องๆ แต่ว่า แต่ละคนที่เค้ามา ล้วนแล้วแต่ ดีสมที่เราต้องการทั้งนั้น คงเป็นดวง มั้ง เคยมีคนทักนะ หลายคน มาก ที่พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เนื้อคู่อะ หายาก มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ถ้ามี แล้ว ก็จะดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆถ้าไม่มีก็คือไม่มีเลย แล้วก็เป็นดวง มหาเศรษฐี ด้วย ( สา...............ธุ)ขอให้จริงเถอะ อ้อ ยังมีอีกคนคนนี้เพิ่งเจออะ ไม่สิ เจอตั้ง แต่ปีที่แล้ว แล้วหละ ที่งานรับเสด็จอะ นะ เค้าก็มาทัก ธรรมดา แต่คราวนี้ก็เจอที่ งานรับเสด็จอีก เหมือนกัน แต่ ก็ไม่ได้สนใจมาก เพราะจำไม้ได้ 55+ แต่ก็แอบ ชมเค้านะ 55+ ไม่ใช่อะไรหรอก ในงานอะ พี่เค้าดูดีที่สุดแล้ว 55+ แต่ เตี้ยไปหน่อยไม่ใช่สเปกเรา แต่ก็ ปลื้ม ตามน้อง 55+ พอดีน้องเอ๋ย แก่ชอบ เราก็เลย เล่น ตามน้อง เค้า แต่หารู้ไม่ว่า คนๆนั้นหนะ เป็น นักเรียนนายร้อย รุ่นน้อง พี่ปอร์ อายุ 24 ปี ชื่อเล่นหนะ พี 55+ ตอนนี้ก็ ยังมี ติดต่อกันบ้าง อะไรกันนะยัยเมย์ พอได้แล้ว จะยังไงก็แล้วแต่ ฉันจะไม่ยอมให้มันมาขวางการเรียนฉันหรอก คุณจะพร้อมแค่ไหน แต่ฉันหยิ่งอะ จะทำไม ถึงไม่สวย ไม่ดี แต่ก็ไม่ใช่จะใจง่ายนะ
November 10 ความภูมิใจครั้งหนึ่งในชีวิตวันนี้ ไปรำรับเสด็จมา ออกจากโรงเรียนประมาณ 7-8โมงเช้าได้มั้ง ก็ ลุกขึ้นแต่งหน้า ตอนตี 2 แล้วก็ไปโรงเรียนตอนตี 4 แต่งเอง ขี้เกียจไปรอคิวที่โรงเรียนอะ อีกอย่าง ความเสี่ยงที่จะต้องแต่กับ ครูที่เราไม่ไว้วางใจ มันมี 55+ แล้วถ้าโดน ก็ไม่มีทางได้เกิดแน่ๆ งานนี้ แล้วก็มาที่วังทะลุ รู้สึกว่า เค้าเตรียมงานกันช้ามากเลยอะ ไอ้เราก็นึกว่า...เตรียมสถานที่เสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ปรากฏ ว่า เพิ่ง มาจัดอะ มันก็ทันนะ แต่มันดูเหมือนไม่พร้อมเลยอะ ไปนั่งรอตั้งนาน กว่า จาได้รำ ระหว่างที่รอ ก็ พาเด็ก น้อย เอ้ย ครู แอม กับครูยุ ไปเล่นกับช้างน้อยชินจัง เอ้ย ไม่ใช่ แหม ช้างน้อยเฉยๆนี่แหละมันน่ารักมาก ก็ไป ป้อนกล้วยมัน มีรูปอยู่นะเดี๋ยวจาเอามาลง 55+ พอป้อนกล้วยเสร็จ เหมือนมันจาไม่อิ่มอะ เจ้าของมัน ทานข้าวอยู่ มันเอางวงไปสะกิด แล้วทำเหมือนชี้ จะขอข้าวกินอะ น่ารักมักๆ ขี้อ้อนด้วย ถ้ากล้องเมมเยอะนะ จะถ่ายวีดีโอเก็บไว้ด้วยเลย แต่น่าเสียด้าย เฮ่อ ก่อนที่พระเทพฯ ท่านจะเสด็จ ตัวแทน จากสำนักราชวัง เค้าก็จะ มาเคลีย สถานที่ แล้วประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ อยากบอกว่าตอนที่เค้าลงรถมา เราแอบมองไปเห็น คนหนึ่ง น่ารักอะ คม จมูกนี่ โอ้ย สตาร์ท มาก แต่เสียอย่างเดียว ไม่สูงอะ แต่ลักษณะท่าทาง ตรงตามตำรา เลย 55+ แต่ก็ ไม่สนอะ หยิ่ง เชิด (หมายถึงตัวชั้นนะ) พออิตอนมานั่ง เตรียม ปรากฏว่า เรานั่งข้างน้องเอ๋ย น้องเค้าสะกิดให้เราดู เราเลยบอก เห่อๆๆ เอ๋ย ความรู้สึกช้านะ พี่เห็นตั้งแต่ตอนเค้าลงจากรถแล้ว แล้วก็สะดุดตาเลย 55+ น้องเลยบอก อุ๊ย ก็ไม่ยอมบอกตั้งแต่แรก แล้วไม่ใช่แต่ฉันกับ น้อง เอ๋ย 2 คนนะ แน็ต ก็อีกคน รายนี้หนักกว่า มันแอ๊บเนียน ไปยืนใกล้เค้าอะ แล้วแถมยืนบังเราด้วย แอบดูชื่อเค้าชื่อ ศักดิ์รพี ชื่อเพราะปะ คงจาเป็นนายร้อยอะนะ เพราะหน่วยงานนี้ส่วนมาก มาจาก จปร. งั้นก็ ยิ่งเข้าตำราไปใหญ่ พอพระเทพเสด็จมา แปลกอะ ไม้รู้สึกตื่นเต้นเลย แล้วก็รำเป็นชุดแรก 55+ ได้รับความสนใจดีมาก ทุกท่านต่างชมการแสดงของเรา แล้วยิ้ม พระเทพก้ทรงอธิบายให้ พระสหายของในหลวง ถึง การแสดงของเราด้วย สมแล้วที่เป็นขัตติยนารีแห่ง ศาสตร์ศิลป์ไทย ท่านทราบทุกอย่าง รำไปได้ซักพัก เสียงช้าง ที่อยู่ในวังทะลุ ก็ดังขึ้น เท่านั้นแหละ รู้เลย ว่า....ต้องไม่มีคนสนใจเรารำแน่ๆ แล้วก็ จริงๆ คับท่าน ทุกคนต่างเดินไปทอดพระเนตรดูช้าง ปล่อยให้เรารำให้ใครดูก็ไม่รู้อะ แต่ไม่เท่านั้น อ. บอกว่า ให้รำรอบสอง ในขณะที่ท่าน กำลังเสวยพระกระยาหาร คราวนี้ ถือว่าเอาจริงแล้ว (รอบแรก ถือว่าซ้อมแล้วกัน 55+) คราวนี้มั่นใจมากขึ้น รำอย่างเต็มที่ ไม่มีเขินเลย เล่น ได้อย่างสนุกสนาน ผิดกับ การแสดงของ........อีกชุด ที่ตอนซ้อม อวดนักอวดหนา ว่า รำอ่อน สวย แต่ขอโทษค่ะ ผลงานออกมา ไม่ได้อย่างที่พูดเลย ชุดสวยซะป่าว แข็งชะมัดเลยอะ รำเสร็จ ครูสุกัญญามีแผนการ ครูบอกว่า.................... ถ้า ครูบอกให้ลุกก็รีบลุกตามมา ไม่ต้อง ถามว่า ไปไหน 55+ ทำเอาพวก ทีมงานตำรัยซอ กับ พวก สวค. งงไปตาม ๆ กัน 55+ แล้ว ผลก็คือ ครู พาไป ส่งเสด็จอย่างใกล้ชิด ตอนแรก อยู่ตรงทางออก ท่านก็เดินมาทักทาย ทีมงาน ศรีไผทสมันต์ เป็น ทีมแรกที่ได้แนวคิดนี่ แล้วทีมงานอื่นๆ ก็ตามมา เลียนแบบอะ เห่อๆ แล้วครูสุกัญญา ก็บอกว่า พอกราบเสร็จให้พูดว่า ทรงพระเจริญ พระพุทธเจ้าข้า ต่อ มา อ้าวเฮ้ย หนี อ้าว ไม่ใช่แล้ว เล่นไปได้ ครูสุกัญญาบอก อุ้ย ไม่ได้สิ ท่านไปเข้าห้องน้ำ ตามไปเร็ว 55+ พวกตำรัยซอ งง 55+ แล้ว นี่ก็เป็นโอกาส ท่านตรัสว่า แสดง ได้ดีมาก คนแก่ชอบมากๆ 55+ ยิ้ม อย่างเดียว แล้วท่านก็ถาม จากที่ไหน เลยตอบว่า จากโรงเรียนสิรินธรเพคะ แล้วท่านก็เดินไปเล่นกับช้างน้อย น่ารักมาก พอท่านจะเดินกลับ ช้างมันก็ คว้ากระเป๋าท่านไว้อะ น่ารักมาก พอเสด็จกลับ ก็มากินข้าว แล้วก็ แอบไปจิ๊กดอกไม้ ไม่ได้ซักดอกเลยอะ เค้าเอาไปหมด แต่ได้กุหลาบดอกหนึ่ง 55+ มีคนให้ เอิ้กๆ พอแล้ว เล่าต่อ คงอีกยาว กว่าจะจบ ไว้วันหลังมาเล่าเพิ่มอีก
|
|||||||||
|
|
